Poort LARP

Ortenfels, 25ste dag van Volksmaand, jaar 3OD Hieronder volgt een getrouwe weergave van de gebeurtenissen die de strijd in Mandorlack afsloten zoals neergeschreven door Elembard Ganeron, kapitein in het Sterrenleger

Mandorlack...

…ooit de meest rustige plaats van Ortenfels, een groene oase in een stad van steen gemaakt door dwergenmeesters. Het eerste district dat destijds klaar was toen de stad werd gebouwd. Velen kwamen eten onder de pracht van de uitzonderlijke zilverbomen die ooit in verre tijden door de Elfen waren geschonken aan het Rijk. Tien prachtige bomen, met een zilverglans aan de onderkant van het blad en een muzikaal geruis van de bladeren in de wind.

Onder het bladerdak van deze majestueuze reuzen lijkt de oase een verhaal van vervlogen tijden. De stammen zijn geschroeid en gekwetst en de bomen wenen een zilveren tranen . Ook het zachte gefluister wordt overstemd door oorlogslawaai. De stad beeft, de culminatie van een oorlog gebeurt in wat tot voor kort nog het toevluchtsoord was voor menig stadsinwoner op zoek naar rust. Zware oorlogstuigen overstemmen nu en het dan het algemene lawaai van de strijd, afgewisseld door schrikbarende manifestaties van krachtige bezweringsmagie.

Temidden van dit alles woedt de strijd het hardst. De ondergrondse stromen die hier aan de oppervlakte komen kleuren rood, stille getuigen van de slachting in het geteisterde district. Een zee van wit lijkt te strijden tegen een zee van zwart, de oeroude strijd tussen licht en duister symboliserend. Stil en trots kijkt Lunithas zoals in het begin der tijden neer op de vechtende massa, het gebeuren negerend, verwaarloosbaar in het leven van Athera. Hier staan voorname Ridders van het Sterrenrijk oog in oog met de Basiliskridders en zwaaien de meeste banieren rond de aanvoerders van het leger. Enerzijds Draco, gehuld in een zwart schubbenharnas, een ware slachting rond zich aanbrengend. Anderzijds de Maréchal van het Sterreleger, zijn ogen in vuur en vlam zoals nooit tevoren, klaar om deze strijd te winnen in teken van de gesneuvelden.

Beide aanvoerders zijn omringd door het beste wat hun leger te bieden heeft. Bloederige zwaar bewapende krijgers langs de kant van Draco, opgaand in de kleur van de nacht met hun zwarte gambesons, duistere maliën en donker plaat.

Dappere sterrenkrijgers, gehuld in staal rond de Maréchal, met trots hun familiekleuren en hun ordes naar de vijand gericht.

De strijd woedt heviger, de nakende culminatie slechts minuten ver als de twee aanvoerders in de kling gaan. De Maréchal, omringd door een muur van levend staal, die vecht tegen Draco, onkwetsbaar, dood en verderf rond zich zaaiend. Dan slaakt het noodlot toe, de Maréchal verzwakt en doet een knieval, tot tweemaal toe roept hij naar de geest van zijn orde om laatste krachten te bundelen in de strijd. Bijna gelijktijdig, in een ultieme krachtsinspanning halen zij zwaar uit en planten beiden hun wapen in elkanders borst. Het

bloed gutst langs de twee zwaarden naar de grond, reeds verzadigd met gespilde leven. Het zwaard van de Maréchal sissend en dampend van het bijtend bloedzuur van Draco. Even is alles stil, beide krijgers wankelen steunend op elkanders zwaard dat diep in hun borst zit. Dan knielt Draco, zijn wapen glijdt uit de wonde van de Maréchal, die op zijn beurt zijn zwaard lost. De Maréchal verliest zijn evenwicht en valt met een plof achterover… stilte… Een ware golf van ongeloof gaat door de omstaanders, wanneer er drie figuren uit het niets verschijnen achter Draco. Drie Cirkelmagiërs staan naast elkaar, de middelste duidelijk een gouden drakoling. Macht, trots en arrogantie straalt van hun pose af. Bittere ernst is af te lezen van hun gezichten.

De Goudling richt zich tot de knielende strijder : “Draco, Onze creatie, je faalt !”. Het misnoegen is duidelijk in zijn uitdrukking. De aanvoerder van de basilisk heft het hoofd op, kijkt de goudling strak aan met een blik vol overgave en buigt dan het hoofd. Een straal van energie vormt zich uit de 3 staffen van de magiërs en bundelt zich tot pure magische kracht. “Cirkel van Vernietiging ! Activeer !”… Een witte flits schiet door de borst van Draco waarop de eens zo stoere krijger vergaat tot as… Vlak naast het gebeuren beschermen de meeste hun ogen voor de verschroeiende hitte…

Bij het wegebben van het vuur, kijkt de Cirkelmagiër goudling neer op een aantal Sterrenridders en neemt het woord “Draag uit naar uw Sterrenraad, dat door Ons besluit, het besluit van de Heersers van Jandorstad, Mandorlack voor 6 Lunithas tot het Sterrenrijk behoort, dit zoals besproken in het Bestand !”

Hierop slaan de 3 hun staf op de grond met de woorden “Als gift van Onze Meester Jandor ! Pertrificatio Maximus !” Het duurt even vooraleer de strijders van het sterrenleger beseffen wat er gebeurt… maar het is een feit, de basiliskridders verstijven, kleuren grijs… ze veranderen in standbeelden. Bij velen, vriend en vijand, heerst afgrijzen van wat hun eigen meesters hen aandoen. Rillingen lopen over de rug…

Duidelijk in de ogen kijkend van de ridder met schubben bij het sterrenleger en met een grijns op het gezicht, verdwijnen de Cirkelmagiërs net zoals ze gekomen zijn, ditmaal samen met de overlevende drakolingen.

Bij het verschijnen van de eerste stralen van Solhion wordt het duidelijk wat een bloedbad het gevecht heeft aangericht. De overblijvende manschappen staan sprakeloos toe te kijken. Sommigen hun wapen glijdt uit hun hand en klettert de grond op, waarop ze door hun knieën zakken en eerste tranen laten vloeien… De slag om Ortenfels is voorbij, maar de prijs die betaald is voor dit bestand is zwaar, misschien te zwaar…

Dagen gaan voorbij vooraleer de laatste slachtoffers begraven worden. Af en toe hoort men lachende soldaten… de eerste nieuwelingen komen toe in de stad, allen klaar om te helpen en het leed te delen… De obelisken van Ortenfels, pronkstukken van een ooit welvarende stad, steken schril af tegen de ruïne en het verderf dat overal is terug te vinden… En verder, in de hogere districten, in de oude Steentorens die de stad overschouwen, zit een teruggetrokken vijand van het Sterrenrijk, als een kwaadaardige toeschouwer, waarschijnlijk reeds nieuwe plannen aan het smeden…

Een man komt langs, gekleed in vuile slonzige raggen, en deelt blijkbaar een krantje uit… de eerste tekenen van herleving na dood en vernieling…

De 25ste dag van de Volksmaand van het jaar 3 OD, een dag die voor eeuwig gegrift staat in het geheugen van menig sterrenridder, een dag waar Ortenfels is geworden wat het nooit is geweest, een dag dat Regna in Sanguine meer dan ooit een betekenis kreeg…